صبح زود امروز، حدود ساعت ۵ صبح، درد زیادی در پاهایم حس کردم. سپس فرشته‌ای آمد و مرا به باغی آسمانی برد. خداوند ما عیسی را در کنار مادر مریم دیدم که توسط قدیسان و فرشتگان احاطه شده بودند. اشک‌ها از گونه راست خداوند جاری بود.
فرشتگان و قدیسان گفتند: «والنتینا، تو کسی هستی که باید خداوند را تسلی ببخشی.»
پرسیدم: «اما من چگونه می‌توانم او را تسلی دهم؟»
آن‌ها پاسخ دادند: «با اینکه به مردم بگویی او را نرنجانند.» آن‌ها با لحنی کاملاً جدی با من صحبت کردند.
به من گفتند: «برو و اشک‌های عیسی را خشک کن.»
من گامی به سوی خداوند برداشتم و با ملایمت اشک‌ها را از چهره مقدس او پاک کردم. دیدن خداوند در حال گریه بسیار دلخراش است.
با آرامش گفتم: «خداوند عیسی، گریه نکن. شاید مردم توبه کنند و تغییر یابند.»
او گفت: «می‌بینی، دنیا مرا نمی‌خواهد. آن‌ها همه چیز را بدون من برنامه‌ریزی می‌کنند.»
سپس فرشته سخن گفت. او گفت: «شما با بلایای جوی شدید و طوفان‌های سهمگینی روبرو خواهید شد. بیماری‌های واگیردار و رنج بسیاری در جهان خواهد بود، زیرا مردم نسبت به نشانه‌هایی که خدا به آن‌ها داده است کور هستند.»
«هر کشوری که خداوند را نرنجاند، سهم خود را از این رنج‌ها خواهد داشت.»