Powiem was, że w ostatni dzień, podczas Ostatecznego Sądu, ci na prawej stronie Syna Człowieczego i ci na lewej będą widoczni. Gdy przyjdę jako sprawiedliwy Sędzia, powiem: Tak jak zamknąłeście serca przed potrzebami swoich braci i sióstr, tak ja zamknię dla was bramy Królestwa. Co nie zrobiliście najmniejszymi spośród waszych, to nie zrobiliście Mi, a twoja winna jest większa, ponieważ wiedzieliście o Mnie, o Moim Ewangelii i o Prawie. Odchodźcie od Mnie, wy, którzy praktykujecie niesprawiedliwość, bo mój brat to ten, który przypomina Mię, a wy pod maską hipokryzji nie przypominacie Mi się, będąc bez miłości, która jest Moją naturą. Tutaj leży podobieństwo w miłości: doskonała miłość u Pierworodnego wśród braci. Miłość, która stała się jak najdoskonalsza w bratach Chrystusa i w wiara. Kto nie żyje w miłości i nie praktykuje dzieł miłosierdzia, nie jest bratem Chrystusa — który kochał nawet do tego stopnia, że umarł za swoich braci — i zatem nie jest Jego współdziedzicem
Ci, którzy zostali wezwani, nie byli i nie są głuchi na wezwanie, ani też nie zmęczyli się jego śledzeniu. Z odwagą szli i idą w Jego śladach
Nie upadli w rozpacz, jeśli miłość do Pana oznaczała dla nich serię prób i cierpień. Nie uważali też, ani nie uważają, że są mniej kochani, gdy Bóg pozwala ludziom i wydarzeniom ich prześladować. Zamiast tego, znając Tego, który ich wezwał, Jego miłość i Jego miłosierdzie, czują Go jako Ojca i Brata nawet w najbardziej bolesnych godzinach; a ufając Chrystusowi, w którego mocno wierzą, kończą swoją podróż do Nieba, skąd pochodziło wezwanie
Nikt nie może odstąpić od tego prawa, jeśli chce pozostać w stanie chwały, do której Bóg ich powołał. Jezus, człowiek urodzony z Maryi — pełen darów i drogi Ojcu sercem — był wiernym gospodarzem i energicznym w używaniu otrzymanych darów ze sprawiedliwością, tak jak by było dla wszystkich ludzi, gdyby pozostali niewinni i pełni łaski— (Jezus i Maria) nie znali korupcji ciała, ale przez łaskę połączone z duszą bez plamy, weszli do wiecznego Królestwa, do całkowitej chwały.
Komentarz do wiadomości:
Jezus przypomina nam, że każdy z nas będzie musiał stawić się przed dwoma sądami: osobistym sądem, natychmiast po śmierci, i ogólnokosmicznym sądem, kiedy On sam wróci na koniec czasów, aby osądzić wszystkich.
Jeśli w czasie naszego życia nie pomagaliśmy braćom i siostrom potrzebującym, nie zostaniemy uznani za godnych wejścia do Królestwa Bożego.
Sąd więc będzie oparty na miłości, ponieważ sam Bóg jest miłością; to Jego natura.
Kto ma miłość w sercu, przypomina się Bogu; kto czyni dzieła miłosierdzia, jest jego bratem; kto żyje w miłości, zdolny też jest oddać swoje własne życie, umrzeć dla innych, jak to zrobił Jezus dla nas.
Pierwsi apostołowie, po śmierci Jezusa i otrzymaniu Ducha Świętego (Pięćdziesiątnica), rozpoczęli trzy działania: głoszili Ewangelie wszystkim narodom, pomagali potrzebującym (diakonii) oraz byli misjonarzami. W imieniu Chrystusa cierpieli wszelkiego rodzaju próby: więzienie, biczowanie, bicie, wygnanie z Jerozolimy, upokorzenie… ale wszystko to znosili bohatersko, ponieważ poznawali Jezusa; rozumieli, że On jest Synem Bożym i nie mogli „odmówić mówienia o tym, co widzieli i słyszeli.” Jezus powiada nam w tej wiadomości, że taka sama los czeka nas, Jego nowych apostołów. Nic nie może nas zrobić wątpliwymi wobec Jego miłości, nawet gdy życie poddaje nas najcięższym próbom, kiedy czujemy się opuszczeni przez wszystkich. Musimy kontynuować z pewnością naszą drogę, która poprowadzi nas do Naszej Niebiańskiej Ojczyzny, skąd pochodzimy i gdzie nasze serca pragną wrócić.
Jezus kończy wiadomość przypominając nam, że ani On, ani Jego najsłodszą Matką nigdy nie doświadczali skutków grzechu (zapłacenia ciała), ponieważ pozostawały niewinne i pełne łaski (przyjaźni Ojca Bożego) oraz że taki sam los spotkałby nas również, gdybymy pozostałi czystymi i w miłości Bożej.
Tą mistrzowską lekcją teologii Jezus podkreśla, w podsumowaniu, jedno z trzech filarów tego okresu wielkanocnego: jałmużnę. Zobowiązujmy się pomagać najbardziej potrzebującym; nie odmawiajmy pomocy — materialnej lub duchowej — tym, którzy jej potrzebują.
Źródło: ➥ LaReginaDelRosario.org