Αγαπητοί Υιοί, Αγαπημένες Θυγατέρες, Αγαπητά Μοναχά μου,
Είσαι Έμεις; Σας αγαπώ με πατρική και αδελφική αγάπη όπως κανείς άλλος δεν μπορεί να σας αγαπάει — είναι μια εξαιρετική αγάπη που υπερβαίνει όλες τις γήινες αγάπες. Σας αγαπώ για λογαριασμό σας και για τον εμένα; Δίνω σε εσάς την Αγάπη μου με αφθονία, αλλά εσείς — ή τουλάχιστον λίγοι από εσάς — δεν καταλαβαίνετε τι είναι αυτή η Αγάπη.
Αυτή η Αγάπη Με ώθησε να θέλω να σας σώσω; Καταλάβαινετε αυτό, αλλά με κόστος της Ζωής μου, από έντονη ηθική, πνευματική και φυσική πάθος — και αυτό καταλαβαίνετε λιγότερο. Τα Φυσικά Πάθημα ήταν έντονα; Τα Ηθικά Μου Πάθηματα ήταν τρομερά; Και τα Πνευματικά μου Πάθηματα ήταν ακόμη πιο τρομερά.
Πάθεσα κάτι που μπορούσε να συγκριθεί με την καταδίκη, αν και η Ψυχή μου — τόσο καθαρή, τόσο θεϊκή — πάσχει αυτό μόνο στο στιγμή του τελικού αγώνα μου, όταν, εγκαταλελειμμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους, μόνος και χωρίς βοήθεια, βρέθηκα αντιμέτωπος με την ατίμία, τη πνιγμονή, το διασκορπισμένο χτύπημα των χιλιάδων, των εκατοντάδων χιλιάδων δαιμόνων, όλες κακές οσμής, τρομερά, αποτροπαϊκά και πραγματικά φοβερή.
Η Ψυχή μου δεν ήθελε να ενοχληθεί; δεν ήθελε να δεσμευτεί; δεν ήθελε να συλληφθεί; αλλά ο Θεός δεν πολεμάει, δεν χτυπάει, δεν κατεβαίνει στο κακό, και μπροστά στην πλήρη Κακία, διατήρησε την Μεγαλείοτητά του, την Παντοδυναμία του, τη Δικαιοσύνη του και την Υπεροχή του. Η Ψυχή μου, αφού εγκαταλείφθηκε από τον Θεό επειδή φέρει πάνω της όλες τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, διατήρησε το πραγματικό της κατάσταση αγιότητας, μετανοίας, ταπεινότητας και Μεγαλειοσύνης, Αρχής και Αποφασιστικότητας προς το Κακό, και αυτή η κατάσταση υπερέβη παρά τις αμαρτίες με τις οποίες ήταν περιβλημένη.
Τότε, σε μια έκρηξη δύναμης ανεξήγητης για την κατώτερη ορδή, αποδύθηκα μπροστά της από αυτό το τρομακτικό ενδυμάτι με το οποίο ήταν περιβλημένος. Αυτός ήταν ο δεύτερος μου αποκάλυψη, η πρώτη είναι αυτή του πλήρους ταπεινισμού με τον οποίον δέχτηκα τον Σταυρό, τις υβρίδες, τους χτυπισμούς και τη σωματική θάνατο. Αυτή η δεύτερη αποκάλυψη, εκείνη της Ψυχής μου, ήταν μια άλλη νίκη, και εμφανίστηκε, στο μέσο των δαιμόνων, με ένα απρόσμενο λευκό χρώμα, τόσο λαμπερό που δεν μπορούσαν να ανεχθούν το φως του; η θεϊκή Αρχή μου τους έδιωξε από εμένα καθώς απελευθερώθηκα από την πίεσή τους, χωρίς λέξη, μόνο με τη δύναμή μου και την Υπεροχή μου.
Αναβήκα τότε από τον Άδη, διέρχομαι τις διάφορες σφαίρες του αόρατου κόσμου· έφερα εκεῖ την ελπίδα, τη λύτρωση των Δικαίων, και για τους αρρώστους να θεραπευτούν, άνοιξα τα πύλη της Καθαρσίας.
Η Ψυχή μου, αφού έμεινε μόνη μετά τον θάνατο του Σώματός μου, επανενώθηκε με το Θεϊκό Πνεύμα, αυτόν που είναι ο Θεός· αναστήσα το Σώμά μου και έτσι βρέθηκα πλήρως ξανά: Σῶμα-Ψυχή-Θεός.
Αυτή η τελική δοκιμή είναι λίγο γνωστή στους δικούς μου· ήταν βαθιά, έντονη, τρομερά, αλλά νικηφόρα. Η Παθητική μου έχει ήδη αναλυθεί τόσο εξολοθέρω, προσευχτεί, μελετηθεί και γραφεί, όπως και η μεγαλειότητα του Θανάτου μου στο Σταυρό, αλλά δεν έχω διηγηθεί την ιδιαίτερη και προσωπική δοκιμή της Ψυχής μου μετά τον σωματικό θάνατό μου.
Η πείρα δεν τελειώνει με το τελευταίο μου αναπνοή στο Σταυρό· αυτή η τελική πείρα ήταν τόσο δύσκολη, φοβερή και θανατηφόρα για την Ψυχή μου όσο ο σωματικός θάνατός μου στο Σταυρό.
Εάν δεν είχε αφιερώσει όλο το βίο μου στην αντίσταση της πειράσματος, δεν θα μπορούσα να ανεχτώ αυτή την τελική μάχη. Η σύγκρουση της Θεϊκής Ψυχής με το πλήρες Κακό ήταν τέτοια που, όπως είπα στον διάβολο στη έρημο, «Οὐκ ἐκπειράσεις κύριον τόν θεόν σου» (Μτ 4:7), τότε αποκαλύφθηκα σε όλους στην Αμάραντη Λευκότητα της αληθινής μου Ουσίας, «Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ θεοῦ ἀληθοῦ» (Σύμβολο της Νικαίας). Αφέθηκαν και εξαφανίστηκα για πάντα πέρα από την εμβολή τους.
Τεκνά μου, είδα όλα, πάθησα όλα, αλλά ποτέ δεν υποχώρησα στην αμαρτία, αυτήν τη μεγάλη ασθένεια της ανθρωπότητας. Το φέρνω αλλά ποτέ δεν συμμετέχω σε αυτό. Αποσπάστε την εαυτούς σας από την αμαρτία με το παράδειγμά μου και μέσω της χάριτις μου, θα φτάσετε στον Ουρανό όπου η αμαρτία δεν υπάρχει. Σας περιμένω εκεί; άνοιξα τη πόρτα για εσάς. Μιμηθείτε μένα, ακολούθηστε τα βήματα μου και σας καλοδέχομαι στο θεϊκό μου Κατοικητήριο όπου προετοιμάζω ένα τόπο για εσάς — τον δικό σας, αυτόν που έχω κρατήσει για εσάς πάντα.
Έχω ακόμα πολλά να σας πω — πράγματα της σήμερα και πράγματα του αύριο, πραγματικά του κόσμου και άλλα του Ουρανού — αλλά είστε βέβαιοι ότι τα πράγματα του Ουρανού είναι πάντα τα πιο σημαντικά: «Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, αλλά οι λόγος μου δεν θα παραλείψεται ποτέ. » (Μτ 25:35) (Λκ 21:33).
Ευλογώ σας, Τεκνά μου, στο Όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος †. Γένοιτο
Ο Λυτρωτής σας και ο Θεός σας
Πηγή: ➥ SrBeghe.blog